Κυριακή, 22 Μαρτίου 2020

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΩΛΗ ΣΤΟΝ ΚΟΡΟΝΑΪΟ...

Η Μαύρη Πανώλη η πιο γνωστή πανδημία.

Η πιο γνωστή επιδημία ήταν στα μέσα του 14ου αι. Πρόκειται για τη Μεγάλη ή Μαύρη Πανώλη (τα αγγλικά και τα γερμανικά προτιμούν να μιλάνε για τον «μαύρο θάνατο»).
Το 1346, οι Μογγόλοι της Χρυσής Ορδής πολιορκούν ένα λιμάνι της Κριμαίας όπου οι Γενουάτες είχαν ένα εμπορικό σταθμό. Ανάμεσά στους Μογγόλους υπάρχουν προσβεβλημένοι από πανούκλα. Τα τρωκτικά που περνούν κάτω από τις οχυρώσεις μεταδίδουν τη νόσο στους Ιταλούς. Και οι δύο πλευρές εξασθενημένες από την αρρώστια υπογράφουν εκεχειρία. Οι Γενουάτες φεύγουν μεταφέροντας στα αμπάρια τους την αρρώστια. Και μαζί μ’ αυτούς η πανούκλα φθάνει στην Κωνσταντινούπολη, τη Μεσίνα και τη Μασσαλία.

Σε τρία ή τέσσερα χρόνια, ο θάνατος εξαπλώνεται στην Ευρώπη, τη Βόρεια Αφρική, την Εγγύς και τη Μέση Ανατολή. Το ένα τρίτο του πληθυσμού της Ευρώπης εξαφανίζεται. Μία από τις συνέπειες της πανώλης ήταν η έκρηξη της βίας που προκάλεσε κατά των Εβραίων, οι οποίοι κατηγορήθηκαν ότι εισήγαγαν το κακό με τη δηλητηρίαση των πηγαδιών. Στο βασίλειο της Γαλλίας, στην κοιλάδα του Ρήνου, οι σφαγές εκτελούνται, σε μεγάλη κλίμακα, με την έγκριση των αρχών. Μόνο ο Πάπας επιδιώκει να ηρεμήσει τα πνεύματα με ένα πολύ λογικό επιχείρημα: γιατί κατηγορούν τους Εβραίους ότι διαδίδουν το κακό από το οποίο πεθαίνουν και αυτοί;
Στη συνέχεια, κάθε δέκα ή δεκαπέντε χρόνια η πανώλη επανεμφανίζεται στην Ευρώπη. Γενικά όμως περιορίζεται σε μια περιοχή ή μια πόλη. Η μεγάλη πανώλη στο Λονδίνο το 1665 σκότωσε ένα στους πέντε.



Gravure « La peste de Marseille », 1720. L’épidémie décima plus d’un tiers de la population de la ville. (MARY EVANS/SIPA)


Τι είναι ο "τοίχος της πανώλης";


Το 1720, ένα πλοίο με μεταξωτά και άλλα ακριβά υφάσματα της Ανατολής, που προορίζονταν για την έκθεση Beaucaire, φτάνει στη Μασσαλία. Τα υφάσματα γεμίζουν με μολυσμένους ψύλλους. Το κακό βρίσκεται στο λιμάνι. Σ’ έναν δύο μήνες, επηρεάζει όλη την Προβηγκία. Οι αρχές παίρνουν τα πράγματα πολύ σοβαρά. Ολόκληρη η επαρχία μπαίνει σε καραντίνα. Οι στρατιώτες κρατούν οδοφράγματα και πυροβολούν όποιον θέλει να τα περάσει. Προκειμένου να προστατευθεί το Comtat Venaissin, που ανήκε στον Πάπα, οι παπικές αρχές χτίζουν ένα μακρύ πέτρινο τοίχο μήκους 36 χιλιομέτρων που εκτεινόταν στα βουνά του Vaucluse.

Η μεγαλύτερη καταστροφή για την υγεία στην ιστορία ήταν το μετα-Κολομβιανό "μικροβιακό σοκ"
Απομονωμένοι για χιλιάδες χρόνια στην απέραντη ήπειρό τους, οι αυτόχθονες λαοί της Αμερικής ποτέ δεν είχαν έρθει σε επαφή με τους διάφορους ιούς και τα βακτηρίδια που μάστιζαν την Ευρώπη. Το 1492 οι Ισπανοί με τον Κολόμβο τους τους έκαναν δώρο, χωρίς να το γνωρίζουν. Σήμερα υπολογίζεται ότι το θανατηφόρο όπλο που επέτρεψε στους κατακτητές του Cortés και Pizarro να πλήξουν τις ισχυρές αυτοκρατορίες των Αζτέκων και των Ίνκας ήταν οι επιδημίες της ευλογιάς και της ιλαράς που τρομοκρατούσαν και θέριζαν τους πληθυσμούς. Κάποιες από τις Αντίλλες μέσα σε είκοσι χρόνια εγκαταλείφθηκαν . Ο πληθυσμός της υπόλοιπης ηπείρου, σύμφωνα με τις περισσότερες εκτιμήσεις, μειώθηκε κατά 90%!

Οι Ισπανοί επέστρεψαν στην πατρίδα τους με σύφιλη, η οποία εξαπλώθηκε στην Ευρώπη, από τις αρχές του 16ου αιώνα.

Αυτό που συνέβη στην Αμερική στα τέλη του 15ου αιώνα και στις αρχές του 16ου αιώνα αναπαράγεται με τον ίδιο τρόπο στα τέλη του 18ου αιώνα, όταν οι πρώτοι δυτικοί θαλασσοπόροι ανακάλυψαν τα νησιά της Ωκεανίας το ένα μετά το άλλο. Ο Bougainville ή ο Cook πίστεψαν ότι βρήκαν τον παράδεισο των «καλών άγριων» στην Ταϊτή ή αλλού στον Ειρηνικό. Λίγα χρόνια μετά το πρώτο τους πέρασμα, αυτά τα εδάφη είχαν πλέον ερημωθεί.

Χολέρα, μια άλλη πληγή που έπληξε την Ευρώπη τον 19ο αιώνα.

Η χολέρα είναι μια πολύ παλιά ασθένεια, που προκαλείται από ένα βακτήριο που ονομάζεται "χολερικό δονάκιο (=vibrion cholérique )", το οποίο μεταδίδεται από τα λερωμένα με περιττώματα χέρια και προκαλεί σοβαρή διάρροια, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε θάνατο με αφυδάτωση σε λίγες ώρες. Προέρχεται πιθανότατα από την κοιλάδα του Γάγγη, όπου η ανθρώπινη κόπρος διασκορπίζεται.

Τον 19ο αιώνα η ασθένεια εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο λόγω της παγκοσμιοποίησης, του παγκόσμιου εμπορίου, των πλοίων και των σιδηροδρόμων. Από τις αρχές του 19ου αιώνα έως τα μέσα του 20ου αιώνα επτά πανδημίες διαδέχθηκε η μία την άλλη, (η τελευταία έπληξε την Ασία, τη Μέση Ανατολή, την Αφρική, τη Λατινική Αμερική). Κατά τη διάρκεια της δεύτερης πανδημίας, το 1832, το Λονδίνο και το Παρίσι χτυπήθηκαν σκληρά. Σχεδόν 20.000 Παριζιάνοι έχασαν τη ζωή τους.
Des malades de la grippe espagnole dans un entrepôt militaire transformé en hôpital provisoire, au Kansas (Etats-Unis), en 1918. (AP/SIPA)


Γιατί  η γρίπη του 1918  ονομάζεται "ισπανική γρίπη";
Όλοι έχουν ακούσει για την πανδημία γρίπης πριν από έναν αιώνα (1918-1919), ο οποίος σκότωσε μεταξύ 20 και 50 εκατομμύρια ανθρώπους. Ίσως και πολύ περισσότερους. Γνωρίζουμε ότι ξεκίνησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες πριν φτάσει στην Ευρώπη. Γιατί τότε να την ονομάζουμε "Ισπανική"; Απλώς επειδή η Ισπανία, που ήταν ουδέτερη στην παγκόσμια σύρραξη τη στιγμή που το κακό έφτασε στην Ευρώπη, ήταν η μόνη χώρα της οποίας οι εφημερίδες μιλούσαν ανοικτά για την ασθένεια. Οι αντίπαλοι απαγόρευαν οποιαδήποτε αναφορά στην αρρώστια αυτή για να μη δώσουν στον εχθρό πληροφορίες για την πιθανή εξασθένιση των δυνάμεων τους. Όλα τα γαλλικά, τα αγγλικά, τα γερμανικά κ.λπ. έντυπα αναφέρονταν μόνο στην παράξενη αυτή, εξωτική και μακρινή ασθένεια, κάνοντας να φανεί, λανθασμένα, ότι δεν επηρεάζονται.

Από πού προέρχεται η λέξη vaccin ( = εμβόλιο);

Aπό πολύ παλιά οι Κινέζοι κατάλαβαν την αρχή της ανοσίας, ειδικά για την ευλογιά: εάν αρρωστήσουμε μία φορά, δεν μπορούμε να το προσβληθούμε πάλι. Έτσι δημιουργείται η ιδέα ότι αν μεταδώσουμε συνειδητά σε ένα άτομο μια αδύναμη μορφή του κακού, προστατεύουμε το άτομο αυτό από το κακό. Η τεχνική της επιμόλυνσης πέρασε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και έφτασε στην Ευρώπη τον 18ο αιώνα.

Ο αγγλικός γιατρός Edward Jenner (1749-1823) παρατήρησε ότι οι αγρότες δεν προσβάλλονταν ποτέ από την ευλογιά όταν, με το άρμεγμα, τα χέρια τους καλύπτονταν με φλύκταινες από δαμαλίτιδα ( vaccine), μια ηπιότερη μορφή της ευλογιάς, ασθένεια που προσβάλλει, κατά κύριο λόγο, τα βοοειδή (όπως δηλώνει η ετυμολογία vache/ vaccine) και η οποία είναι πάντα καλοήθης στους ανθρώπους. Mπόρεσε έτσι, από τα τέλη του 18ου αιώνα, να αναπτύξει τα πρώτα εμβόλια.



Κυριακή, 16 Φεβρουαρίου 2020

Ιλιάδα, ραψωδία Ε 274-430





Η λέξη ‘άριστος είναι μία από τις αρχαιότερες ελληνικές λέξεις. Η γέννηση του όρου ανάγεται σε εποχές προομηρικές, ενώ η σημερινή σημασία της λέξης διατηρεί σε αμείωτο επίπεδο την αίγλη της. Στην ομηρική σκέψη ο «άριστος» συνιστά μια αξία, ένα μέγεθος ηθικό, και μάλιστα τον ύψιστο βαθμό ανωτερότητας, καθώς αποτελεί την υπερθετική εξέλιξη του «αγαθός». Ο άριστος δεν αποτελεί έναν εκ των πολλών, αλλά τον άνδρα ο οποίος επιτυγχάνει έναν άθλο, δηλαδή τον καλύτερο όλων, τον αξιότερο. Στο ηρωϊκό έπος της Ιλιάδας, όπου κατεξοχήν συγκρούονται αντίπαλοι ήρωες, η πολεμική αναμέτρηση συνιστά την αφορμή για την ανάδειξη της «αριστείας», δηλαδή των ανδραγαθημάτων, των σημαντικότερων ηρώων του στρατοπέδου των Αχαιών, καθώς επίσης και των επιλέκτων ανδρών εκ των Τρώων. Η ομηρική αριστεία δεν περιορίζεται, ωστόσο, μόνο στο πεδίο της μάχης αλλά εκδηλώνεται και στους αθλητικούς αγώνες, όπου είναι έκδηλη η λαχτάρα της νίκης και της υπεροχής. Τόσο στην Ιλιάδα, όσο και στην Οδύσσεια το ‘νικάν’ στους αγώνες συνδέεται με το ‘αριστεύειν’, καθώς ο νικητής είναι ο άριστος, ο ικανότερος, ο πιο γενναίος όλων, εξ ου και ‘αριστεία’ ή ‘άθλα’ τα κατορθώματα του ήρωα-αθλητή. Και στα δύο έπη είναι σημαντική η ανάδειξη της αριστείας, καθώς με τον τρόπο αυτόν αποκαλύπτει ο άνδρας της ομηρικής περιόδου τον χαρακτήρα και τη δύναμή του, που απηχούν την αρετή του, γεγονός που επηρεάζει την κοινωνική του αξιολόγηση. Η ‘αριστεία’ στον Όμηρο, έχει εν τέλει χαρακτήρα επικό, σχεδόν δραματικό, καθώς ο μαχητής, προκειμένου να κατακτήσει το ιδεώδες της ανδρείας, φτάνει ως τα όρια του θανάτου, ενώ η αριστεία στον αθλητικό χώρο δεν συνιστά, παρά μία προέκταση της πολεμικής αριστείας. 

Πηγή: Γογγάκη Κ, Στραβάκου Ε. Αιέν αριστεύειν. Ο "άριστος" στην ομηρική αρετολογία. Φιλοσοφία και Παιδεία. 2009;51:25-29.

Κυριακή, 12 Ιανουαρίου 2020

Ραψωδία Β . "Νεών κατάλογος"

Στον κατάλογο αναφέρονται 29 βασίλεια και ο συνολικός τους στόλος φτάνει το 1.186 πλοία. Τα περισσότερα τοπωνύμια έχουν εξακριβωθεί ότι πράγματι ήταν οικισμοί της εποχής εκείνης. ...
















Έχει υποστηριχθεί από ερευνητές η άποψη ότι ο συγκεκριμένος κατάλογος αποτελούσε αρχικά ξεχωριστό κομμάτι, το οποίο εντάχθηκε αργότερα στο σώμα της Ιλιάδας. Αυτή η προσέγγιση υποστηρίζει πως ο πυρήνας του καταλόγου των πλοίων διασώθηκε από τα μυκηναϊκά χρόνια, την υποτιθέμενη εποχή δηλαδή που διεξήχθη ο Τρωικός πόλεμος (13ος-12ος αιώνας π.Χ.) και δια μέσου της προφορικής παράδοσης έγινε γνωστή στον Όμηρο (9ος-8ος αι. π.Χ.). Αν ληφθεί υπόψη ότι αποτελεί μια αξιόπιστη πηγή μυκηναϊκής ή υπο-μυκηναϊκής εποχής, τότε ο κατάλογος μας προσφέρει με μοναδική λεπτομέρεια την πολιτική κατάσταση που επικρατούσε στον ελληνικό κόσμο κατά τον 13ο-12ο αιώνα π.Χ..

Το ότι αναφέρονται τοποθεσίες που την εποχή του τρωικού πολέμου υπήρξαν σπουδαία πολιτικά και πολιτιστικά κέντρα, αλλά την εποχή του Ομήρου είτε ήταν στην αφάνεια ή είχαν καταστραφεί ολοσχερώς (όπως η Πύλος στην Μεσσηνία), είναι μια ισχυρή απόδειξη ότι ο συγκεκριμένος κατάλογος δεν χρησιμοποίησε αναχρονιστικά στοιχεία. Γενικά απεικονίζει τον ελληνικό κόσμο σε μια εποχή αρκετά πιο παλαιότερη από αυτή του Ομήρου. Περιοχές όπως οι Μακεδονία, η Ήπειρος και μέρος της Θεσσαλίας δεν φαίνονται να συμμετείχαν στον τρωικό πόλεμο, προφανώς αυτές οι περιοχές βρίσκονταν υπό των έλεγχο των Δωριέων, οι οποίοι θα πραγματοποιούσαν την κάθοδό τους προς την Πελοπόννησο ορισμένες δεκαετίες αργότερα. Όμως ο «Νεών κατάλογος», με τα επίθετα με τα οποία διανθίζει τα πρόσωπα και τα τοπωνύμια και γενικά με τον τρόπο που έχει ενταχθεί στο έπος αποτελεί ένα συμβατό κομμάτι στο όλο έργο. Έχει υποστηριχθεί ακόμη και η άποψη πως ο κατάλογος αποτελεί μείγμα πολλών μικρότερων καταλόγων που χρησιμοποιούσαν ποιητές (ραψωδοί) με σκοπό να εντυπωσιάσουν το κοινό τους με τις ιστορικές τους γνώσεις. Ένα ακόμη ιστορικό στοιχείο που μας προσφέρεται είναι ότι τα βασίλεια των Αχαιών (τουλάχιστον εκείνη την εποχή) αποτελούσαν ένα σύνολο συνομοσπονδίας και όχι ανατολικού τύπου Αυτοκρατορίας, που υπάγονται στον άνακτα των Μυκηνών. Επίσης, οι Αχαιοί (αναφέρονται στην Ιλιάδα ως Δαναοί, Αργείτες αλλά και ‘Έλληνες (Ραψωδία β’ στ.529 και 683)) απουσίαζαν από τις ακτές τις Μικράς Ασίας. Το ερώτημα που γεννάται είναι κατά πόσο ο συγκεκριμένος κατάλογος απεικονίζει την πραγματική ιστορική κατάσταση της εποχής του χαλκού στην Ελλάδα....




ΠΗΓΗ: http://www.mixanitouxronou.gr/to-ntokoumento-tou-omirou-gia-tous-29-ischirous-tou-archeou-ellinikou-kosmou-o-katalogos-me-tis-polis-ke-plia-pou-piran-meros-ston-troiko-polemo/






Ραψωδία Α στ.494-612

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2019

Αργύρης Χιόνης (1943-2011)

Ο Αργύρης Χιόνης  γεννήθηκε στην Αθήνα. Έζησε είκοσι χρόνια σε πόλεις της βόρειας Ευρώπης (Άμστερνταμ, Βρυξέλλες), δουλεύοντας την περίοδο 1982-1992 ως μεταφραστής στο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μέχρι που τα εγκατέλειψε όλα για χάρη της ποίησης και της γεωργίας και εγκαταστάθηκε στο Θροφαρί Κορινθίας. 




Πρωτοεμφανίστηκε στα γράμματα το 1966, με την ποιητική συλλογή "Απόπειρες φωτός" (εκδ. "Δωδεκάτη Ώρα"). Ακολούθησαν τα ποιητικά βιβλία: "Σχήματα απουσίας" ("Αρίων", 1973, αγγλική και ολλανδική μετάφραση από τις εκδ. Tor/Amsterdam, 1971), "Μεταμορφώσεις" ("Μπουκουμάνης, 1974, ολλανδική μετάφραση από τις εκδ. De Beuk/Amsterdam, 1976, μαζί με ποιήματα από τη συλλογή "Τύποι ήλων"), "Τύποι ήλων" ("Εγνατία-Τραμ", 1978), "Λεκτικά τοπία" ("Καστανιώτης", 1983), "Σαν τον τυφλό μπροστά στον καθρέφτη" ("Υάκινθος", 1986), "Εσωτικά τοπία" ("Νεφέλη", 1991, 1η ανατύπωση: 1999), "Ο ακίνητος δρομέας" ("Νεφέλη", 1996, 1η ανατύπωση: 2000), "Ιδεογράμματα" ("Τα τραμάκια", 1997), "Τότε που η σιωπή τραγούδησε" ("Νεφέλη", 2000), "Στο υπόγειο" ("Νεφέλη", 2004), "Ό,τι περιγράφω με περιγράφει" (Γαβριηλίδης, 2010).  Το 2006 κυκλοφόρησε η συγκεντρωτική έκδοση των δέκα πρώτων ποιητικών του συλλογών, με τίτλο "Η φωνή της σιωπής: ποιήματα 1966-2000" ("Νεφέλη"). 

Μετά το 1981 ασχολήθηκε παράλληλα, με την πεζογραφία, με αφηγήματα για μεγάλους, παιδιά και νέους, όπως "Ιστορίες μιας παλιάς εποχής που δεν ήρθε ακόμα" ("Αιγόκερως", 1981), "Ο αφανής θρίαμβος της ομορφιάς" ("Πατάκης", 1995), "Τρία μαγικά παραμύθια" ("Πατάκης", 1998), "Όντα και μη όντα" ("Γαβριηλίδης", 2006) και "Το οριζόντιο ύψος και άλλες αφύσικες ιστορίες" ("Κίχλη", 2008, Κρατικό Βραβείο Διηγήματος 2009, εξ' ημισείας με τον Τόλη Νικηφόρου). 

Ασχολήθηκε με τη λογοτεχνική μετάφραση, μεταφράζοντας έργα των Οκτάβιο Πας ("Ποιήματα", 1981), Ράσελ Έντσον ("Όταν το ταβάνι κλαίει", 1986), Τζέιν Όστεν ("Περηφάνια και προκατάληψη", 1997), Ρομπέρτο Γιάρος ("Κατακόρυφη ποίηση", 1997) και Ανρί Μισώ ("Με το αγκίστρι στην καρδιά: μια επιλογή από το έργο του", 2003).

 Έφυγε από τη ζωή απροσδόκητα το απόγευμα των Χριστουγέννων του 2011, από καρδιακή προσβολή, σε ηλικία 68 ετών, στο Θροφαρί Κορινθίας, όπου ζούσε επί είκοσι χρόνια.

ΠΗΓΗ: Biblionet



ΟΤΑΝ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΜΙΣΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Θα ’ρθει μια μέρα που τα δέντρα θα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων και θα σταματήσουν να παράγουν ίσκιο, θροΐσματα κι οξυγόνο. Θα πάρουνε τις ρίζες τους και θα φύγουν. Μεγάλες τρύπες θα μείνουνε στη γη εκεί που ήταν πριν τα δέντρα. Όταν οι άνθρωποι καταλάβουνε τι έχασαν, θα πάνε και θα κλάψουνε πικρά πάνω απ’ αυτές τις τρύπες. Πολλοί θα πέσουν μέσα. Τα χώματα θα τους σκεπάσουν. Κανείς δεν θα φυτρώσει.

Ιλιάδα.Ραψωδία Α στίχοι 54-306

Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2019

Ο δίσκος της Φαιστού

Η όψη Α'  του δίσκου


Η όψη Β΄ του δίσκου


Πλάγια όψη του δίσκου




Tο 1908, ένας ιταλός αρχαιολόγος που ερευνούσε το μινωικό παλάτι της Φαιστού στην Κρήτη, βρήκε έναν σχεδόν άθικτο δίσκο σε χρυσαφί χρώμα μέσα σε έναν υπόγειο χώρο ανάμεσα σε καμμένα οστά, χώμα και στάχτη. Το εύρημα αυτό θεωρείται ως ένα από τα πιο γνωστά μυστήρια της αρχαιότητας: ο δίσκος της Φαιστού. Ο δίσκος της Φαιστού είναι ένας μεγάλος πήλινος δίσκος, περίπου 15 εκατοστά σε διάμετρο και ένα εκατοστό σε πάχος. Και στις δύο πλευρές υπάρχουν παράξενα σύμβολα σε σπειροειδές σχήμα με δεξιόστροφη φορά προς το κέντρο. Εικάζεται ότι τα 45 μοναδικά σύμβολα φτιάχτηκαν με σφραγίδες που στάμπαραν πάνω στον νωπό ακόμα και εύπλαστο πηλό....

Ο Ιταλός αρχαιολόγος Λουίτζι Πέρνιερ βρήκε τον δίσκο σε ένα υπόγειο δωμάτιο του ανακτόρου κατά τη διάρκεια των ανασκαφών. Το ανάκτορο κατέρρευσε από σεισμό ή έκρηξη ηφαιστείου. ...


Αυτό που αποτελεί μυστήριο είναι τα ιερογλυφικά σύμβολα και στις δύο πλευρές του δίσκου. Τα σύμβολα είναι διάφορες εικόνες όπως αετοί, γάτες, βέλη , κράνη, άνθρωποι , κεφάλια, χειροπέδες και πολλά άλλα. Ο Ιταλός αρχαιολόγος Λουίτζι Πέρνιερ, αλλά και ο Σερ Άρθουρ Έβανς που είχε ανακαλύψει την Κνωσό το 1900 προσπάθησαν να αποκρυπτογραφήσουν τα σύμβολα, αλλά όλες οι προσπάθειες ερμηνείας απέτυχαν. Έκτοτε έγιναν άλλες 26 αξιόλογες προσπάθειας ερμηνείας, αλλά και πάλι χωρίς αποτέλεσμα. Η γραφή είναι η γραμμική Α, μία γραφή που δεν σχετίζεται με καμία από τις γνωστές γλώσσες, ενώ κάποιοι ειδικοί την θεωρούν γραφή συλλαβικής μορφής που σχετίζεται με την γλώσσα των Χετταίων, την ινδοευρωπαϊκή, την γλώσσα του Ομήρου, αλλά και τη σημιτική....